Mijn haarverlies confronteerde me niet alleen met mijn uiterlijk,

maar ook met hoe ik in het leven stond.

 

Ik was jarenlang een piekeraar en perfectionist.

Iemand die heel goed kon voelen wat anderen nodig hadden,

maar veel minder stilstond bij de vraag: wat heb ik eigenlijk nodig?

​

Mijn lichaam had me al vaker signalen gegeven dat het anders mocht.

Maar de terugkeer van mijn alopecia in 2018 maakte die vraag steeds moeilijker om te negeren.

​

Wie ben ik wanneer zoveel van wat vertrouwd voelt wegvalt?

Wat maakt mij waardevol?

Wat heb ik nodig om me goed te voelen?

En vooral: hoe wil ik mijn leven eigenlijk leven?

​

Die zoektocht bracht me steeds dichter bij zelfzorg, eigenwaarde, wellbeing en persoonlijke groei. Niet als eindbestemming waar alles plots opgelost was,

maar als iets waar ik elke dag opnieuw bewust voor mag kiezen.

​

Ik leerde mijn lichaam beter voelen.

Mijn grenzen serieuzer nemen.

Minder leven vanuit verwachtingen en meer vanuit wat voor mij klopt.

​

En ik leerde mezelf opnieuw graag zien.

Met haar. Zonder haar.

Met haarwerk. Zonder haarwerk.